بالاخره مسابقه تیم ملی فوتسال برزیل در 

خرم آباد و بروجرد برگزار شد یا نشد ؟

چند روزی است پیگیر خبرهای فوتسال تیم ملی برزیل نبوده ام ، تو را به خدا هر کسی خبر دارد مرا هم مطلع کند که ببینم بالاخره مسابقه تیم ملی فوتسال برزیل با تیمهای ایرانی در  خرم آباد و بروجرد در فروردین ماه برگزار شد یا نه ؟
 یادتان است دی ماه گذشته خبر زیر روی خبر خبرگزاری ها گذاشته شد ؟! بخاطر اینکه مدتی است نتایج تیم ملی فوتسال برزیل پیگیری نکرده ام ، اگر مسابقه با برزیل در لرستان برگزار شده ، هر کسی از نتیجه اش خبر دارد لطفا مرا هم آگاه سازد ، ثواب دارد !

فوتسال ایران برزیل  در لرستان

طی نامه ای رسمی   از هیئت فوتبال استان لرستان به فدراسیون فوتبال  جهت آمادگی  استان برای  برگزاری 2 مسابقه دوستانه  فوتسال بین تیم های ملی ایران و  تیم ملی  برزیل که  در فروردین ماه 1391  در دو شهر خرم آباد وبروجرد  دعوت به عمل آمد در صورت موافقت فدراسیون فوتبال قرار است تیم های ملی ایران و برزیل در سالن 4000 نفری خرم آباد و سالن 5000 نفری ولایت بروجرد  به مصاف یکدیگربروند که این خود برگ زرین و افتخار دیگری برای فوتبال لرستان می باشد 

در حریم فاطمیّه مرغ دل پر می‌زند         ناله از مظلومی زهرای اطهر می‌زند

حکایت پست و مقام !

آقای رضا جایدری - خرم آباد : آن‌چه مدت‌هاست ذهنم را مشغول كرده، جو حاكم بر ادارات و نهادهای دولتی لرستان است كه یا نشأت گرفته از طایفه‌بازی و قوم‌گرایی و یا بر اساس طیف‌ها و جریانات سیاسی، مدیرانی برای اداره‌ی بعضی از آن‌ها انتحاب و گزینش شده‌اند كه بدون شك در حد و اندازه‌ی آن صندلی و مقام نیستند.

پر واضح است كه مدیریت سیاست‌زده، عاری از نبوغ و هم‌چنین غیرمردمی بودن این اشخاص باعث شده ركود و پسرفت ناامیدكننده‌ای بر تعدادی از این‌ نهادها حاكم شود.

در این بین، لرستان مستعد كه از نظر منابع طبیعی و نیروی انسانی جزو مناطق ثروتمند ایران به شمار می‌رود، دست به گریبان محرومیتی خودخواسته شده و با معضلات عدیده‌ای از جمله فقر، بی‌كاری و نیز تحمیل نیروهای ناكارآمد در ادارت مواجه گردیده است.

سال گذشته در دو باری كه فرصت ملاقات و نشست خبری با دكتر دهمرده استاندار محترم لرستان میسر شد، این نكته را به سمع نظر ایشان رساندم و پیشنهاد دادم روال انتصاب مدیران دولتی استان قانونمند و تعریف شده گردد و زین پس حتماً از نامزدهای تصدی مدیریت در استان آزمون‌های مختلف علمی، تخصصی نیز در كنار سایر موارد انتخاب مدیران مد نظر قرار گیرد بلكه یك روز را هم در عرصه‌ی كاری و خدمت به هدر نداده باشیم.

در این فکرم که به زودی ملاقاتی با حجت‌الاسلام والمسلمین میرعمادی نیز داشته باشم و چند برنامه و راه‌كار در این زمینه پیشنهاد نماینم بلكه به یاری ایشان بتوانیم گامی مثبت در این زمینه برداریم.

انصافاً كسی كه بلد نیست با مردم سلام و علیك كند و همیشه مراجعین را به ساعت ۸ تا ۱۰ صبح دوشنبه جهت ملاقات حواله می‌دهد یا تمام كارنامه كاری‌اش در استخدام‌های پشت پرده اقوام و نزدیكانش خلاصه می‌شود، چگونه لیاقت ریاست بر بخشی از مجموعه‌ی مدیریتی یك استان را كه مردمش سال‌هاست تشنه‌ی نبوغ و فعالیت مدیریتی هستند، دارد؟!

برخی از مدیران ناكارآمد با توسل به حربه‌ی تملق و چاپلوسی نمایندگان مجلس و نیز مقامات ارشد استان، تا كنون ضعف‌های مدیریتی خود را پشت پرده‌ نهان كرده‌اند كه این مساله باعث نارضایتی مردم شده است.

به جاست هر چه زودتر فكری برای انتصاب مدیران دستگاه‌های اجرایی استان شود تا بیش از این از استان‌های توانمند در عرصه‌ی مدیریتی نظیر اصفهان، فارس و تهران عقب نمانیم.

برخی از مدیران لرستان چنان صندلی مدیریت را دو دستی چسبیده‌اند كه گویی قرار است در سفر آخرت نیز آن را به همراه ببرند. مولی‌الموحدین حضرت علی علیه السلام حق مطلب را به خوبی در این مورد ادا فرموده‌اند: «پست و مقام اگر ماندنی بود، هرگز به شما نمی‌رسید»

ما تاریخ‌نگاران و روزنامه‌نگاران لرستانی وظیفه داریم علاوه بر ذكر خدمات افراد مردمی و عادل در عرصه‌ی مدیریتی، هر گونه سهل‌انگاری و كارهای ناشایست كسانی را كه در حد و قواره‌ی پست و مسوولیتی نیستند و با روش‌های گوناگون آن را كسب می‌كنند بدون این كه توجه داشته باشند ممكن است چه ضربه‌ای به مردم استان‌شان بزنند، برای آیندگان ثبت و ضبط نماییم.

حدیث نیک و بد ما نوشته خواهد شد              زمانه را سندی و دفتری و دیوانی است

این گونه نیست كه بتوان پست و مقامی كسب كرد و بعدها پاسخ‌گوی كسی نبود! چه زیبا گفته‌اند: «وقتی كه در حال بالا رفتن هستی با مردم به مهربانی مدارا كن چون وقتی در حال سقوط هستی باید از كنار همین مردم عبور كنی!» مدیری كه فردا یا پس فردا از پستش كنار می‌رود باید متوجه باشد در آینده باز هم سر و كارش با مردم در اجتماع و در همین ادارات خواهد افتاد ...

حكایت پست و مقام!

آورده‌اند روزی «شاه عباس صفوی» رجال کشور را به ضیافت شاهانه مهمان کرد و دستور داد تا در سر قلیان‌ها به جای تنباکو، از سرگین اسب استفاده نمایند!

مهمان‌ها مشغول کشیدن قلیان شدند و دود و بوی پهنِ اسب فضا را پر کرد، اما رجال - از بیم ناراحتی‌ شاه - پشت سر هم بر نی قلیان پُک‌های عمیق زده و با احساس رضایت، دودش را هوا می‌دادند! گویی در عمرشان، قلیان و تنباکویی به آن خوبی‌ نکشیده‌اند!

شاه رو به آنها کرده و گفت: «سر قلیان‌ها با بهترین تنباکو پر شده‌اند، آن را حاکم همدان برای‌مان فرستاده است »

همه از تنباکو و عطر آن تعریف کرده و گفتند: « به راستی تنباکویی بهتر از این نمی‌توان یافت»

شاه به رئیس نگهبانان دربار - که پک‌های بسیار عمیقی به قلیان می‌زد- گفت: « تنباکویش چطور است؟»

رئیس نگهبانان گفت: «به سر اعلی‌حضرت قسم، پنجاه سال است که قلیان می‌کشم، اما تنباکویی به این عطر و مزه ندیده‌ام!»

شاه با تحقیر به آنها نگاهی‌ کرد و گفت: « مرده‌شوی‌تان ببرد که به خاطر حفظ  پست و مقام، حاضرید به جای تنباکو، پِهِن اسب بکشید و بَه‌‌‌ بَه‌‌‌‌‌‌ و چَه چَه کنید ... »

فرهنگ پاسخ گوئی !!!

بنقل از وبلاگ گفتگو لر ( آقای شهرام شرفی )

پنجشنبه صبح تصمیم گرفتم برای تغییر کدپستی منزلم به مخابرات خرم‌آباد مراجعه کنم. قبض‌های تلفن همراه مدتی است اشتباهی به کوچه‌های اطراف می‌روند و در آن‌جاها توزیع می‌شوند. پی‌گیر شدم و گفتند چون کدپستی‌ات عوض شده باید کد پستی جدید را به شرکت مخابرات اطلاع بدهی. به همین خاطر به خیابان بعثت رفتم و یکی از کارمندان آن‌جا گفت:«باید به دفاتر خدمات پستی مراجعه کنی.» من هم به خیابان انقلاب رفتم و کارمند دفتر خدمات ارتباطی آن‌جا گفت:« به من مربوط نیست؛ باید به مخابرات بروید.» گفتم:« به مخابرات رفته‌ام.» گفت:« پس برو خیابان شریعتی، اداره‌ی تجزیه و مبادلات اداره‌ی پست.» من هم که خودرو ندارم ( به دلیل فقرمضاعف‌مالی ) به خیابان شریعتی رفتم و به قسمت میزخدمت این اداره مراجعه نمودم و گفتند:« به ما مربوط نیست و باید به مخابرات بروی». گفتم:« من شده‌ام توپ‌بازی شما، بالاخره کجا باید بروم؟» گفت:« برو روابط عمومی، آن‌ها بهتر می‌دانند.» من هم که صبور و قانون‌مند هستم از راه و طرق قانونی بدنبال خواسته‌هایم بودم و روابط عمومی هم گفت:« برو اداره‌ی پست میدان کیو که به آن‌ها مربوط است.» دوباره سوار بر ماشین‌های عبوری شدم و به پست کیو رفتم. آن‌جا نیز گفتند:« تلفن ثابت به ما ارتباط دارد و تلفن همراه را باید از خیابان بعثت پی‌گیری کنی.» گفتم:« برای شفای عاجل همه‌ی بیماران، آرزوی سلامتی می‌کنم!» همه خندیدند و  یکی از این دوستان که خوش‌روتر بود گفت:« فکر نمی‌کنم مخابرات هم بهت پاسخ بده» باید بروی دفتر خدمات ارتباطی! من هم از این دوستان خدمت‌گزار خداحافظی کردم و به دفتر خدمات ارتباطی میدان امام حسین(ع)- نه دفتر قبلی- رفتم و داستان خود را تعریف کردم. گفتند:« اشتباهی راهنمایی شده‌ای برو قبض را پرداخت کن و برگردد تا کدپستی‌ات را عوض کنیم.» ساعت 1 ظهر بود و من ساعت 8 صبح بیرون زده بودم. خوشحال شدم و به منزل برگشتم.   

  : توضییح سایت شخصی فرهاد داودوندی

وقتی مطلب بالا را خواندم که در خرم آباد برای یک تعویض آدرس پستی اینقدر باید اینطرف آنطرف رفت ، خیلی تعجب نمودم! و بسیار خوشحال شدم که در شهر ما بروجرد از این خبر ها نیست و اگر ساعت هشت  برای کاری اداری که پیش خودت فکر می کنی 5 دقیقه طول می کشد همان ساعت 8 صبح از منزل بیرون بروی لازم نیست تا ساعت یک ظهر از این طرف شهر به آنطرف شهر بروی  ! زیرا اینجا در همان آدرس اول اصلا کارمند مورد نظر را پیدا نمی کنی که بخواهد آدرس مکان بعدی را به تو بدهد !!!  و تا ظهر اینقدر در جای خودت درجا می زنی که علف زیر پایت سبز می شود ! آهان تازه یادم افتاد ، اگر کارمند مورد نظر پیدایش بشود یا برق نیست یا اگر برق باشد ، ویندوز کامپیوترش بالا نمی آید  تا شروع به فعالیت روزانه بنماید    

یادی از یك دوست بامعرفت بروجردی

رضا جایدری - خرم آباد : نمی‌دانم شما هم موافقید یا نه كه: هر كسی را نمی‌توان دوست نامید! آنتونی رابینز چقدر زیبا در قالب یك جمله گفته: «پیش از آن كه كسی را برادر بنامید، باید همچون یك برادر رفتار كرده باشد» فكر می‌كنم در مورد دوست نیز چنین باشد ...

دوستی درجه‌های مختلفی دارد كه با هر كس تا درجه‌ای معین می‌توان پیش رفت. به شخصه، اولین برخورد در دوستی‌ها و آشنایی‌ها را  به خاطر می‌سپارم و مد نظر قرار می‌دهم. از نظر من صادقانه‌‌ترین برخورد، همان برخورد اول است!

این‌ها را نوشتم تا بهانه‌ای بیابم برای تشكر از یك دوست با معرفت بروجردی: آقای مهدی میرزایی.

به یاد دارم فروردین سال ۱۳۸۵ زلزله‌ای در خرم‌آباد رخ داد. برای پیدا كردن اطلاعات این زلزله در اینترنت به جستجو پرداختم. در یكی از وبلاگ‌ها به اطلاعات جامعی پیرامون زلزله‌های یك قرن اخیر در لرستان برخورد كردم كه نویسنده آن همین آقا مهدی میرزایی گل گلاب بود.

برای ایشان در قسمت نظرات وبلاگ یادداشتی به منظور تشكر نوشتم و پس از چند دید و بازدید وبلاگی، مشتری هم شدیم و شماره موبایل رد و بدل كردیم و اگر چه هیچ‌گاه موفق به دیدار یك‌دیگر از نزدیك نشده بودیم اما معمولاً از طریق پیامك با هم ارتباط داشتیم.

تابستان سال ۱۳۸۸ به اتفاق برخی دوستان اقدام به انتشار نشریه لرستان ورزشی نمودیم. هدف‌مان این بود كه نشریه به مصداق نامش، رویدادهای ورزشی كل استان را پوشش دهد و فقط خرم‌آباد ورزشی نباشد.

با توجه به محدودیت‌های موجود از جمله تخصصی بودن نشریه و نیز دست خالی بودن بچه‌ها، به صورت ابتكاری از طریق یادداشت نهادن در وبلاگ‌های ورزشی شهرستان‌ها و یا از طریق معرفی برخی دوستان، افرادی را برای همكاری جذب كردیم. اگر چه خبرنگار و روزنامه‌نگار نبودند یعنی با اصول تنظیم خبر و یا نوشتن یادداشت و مقاله آشنایی نداشتند، اما انصافاً جور برخی خبرنگاران پول‌پرست شهرشان را كشیدند و امروزه، هر آن‌چه در آرشیو ورزشی نشریات استان باقی است، به همت این دوستان صورت گرفته است.

بازگردم سراغ حکایت آشنایی من با آقا مهدی عزیز: اخبار ورزشی بروجرد را مدام از وبلاگ آقای حسین‌ زنده‌دلی پوشش می‌دادیم و پس از مدتی نیز عمو فرهاد داودوندی از طریق ایمیل، ستون‌نویس ثابت نشریه شد، اما هنوز در بخش مصاحبه برای شهرستان بروجرد نواقصی به چشم می‌خورد كه این آقا مهدی بامعرفت، ساده و بی‌تكلف فرمود: هر كمكی از دستم برآید در این زمینه انجام می‌دهم.

این دوست با معرفت و البته بسیار مؤدب و محجوب هر هفته با دوربین عكاسی دیجیتالش به سراغ پیشكسوتان و ورزشكاران بروجردی می‌رفت و با وجودی گرفتاری‌های شغلی و شخصی، ضمن هزینه كردن در این راه، آن‌ها را هر طور شده به ما می‌رساند و در حقیقت آن‌چه امروز در آرشیو نشریه موجود است، همت و غیرت آقا مهدی است كه افتخار بروجرد در این عرصه به شمار می‌رود. (آدرس نشریه و فایل‌های پی‌دی‌اف http://lorestanvarzeshi.persianblog.ir كلیك كنید) حتا چند شماره هم به اتفاق دوست خوبم حسین زنده‌دلی زحمت توزیع نشریه را در بروجرد متقبل شد.

البته امروزه تعداد خبرنگاران و وبلاگ‌نویسان ورزشی شهرهای استان افزایش قابل ملاحظه‌ای یافته و به حمدالله چندان خلائی در این زمینه احساس نمی‌شود.

جا دارد به این نكته اشاره كنم كه گستره‌ی توزیع دو نشریه قدیمی بروجرد یعنی فرهنگ و پیغام تنها به دكه‌های مطبوعاتی این شهر محدود می‌شود و متأسفانه در سایر شهرهای استان توزیع نمی‌شوند، لذا برد و دامنه‌ی محدودی دارند، اما نشریه سفیر قلم(بروجرد) در خرم‌آباد و اكثر شهرهای لرستان توزیع می‌شود و این فرصت را به دیگران می‌دهد كه با نوشته‌های اصحاب قلم این شهر آشنا شوند.

به پاس ارادتی كه خدمت دوستان بروجردی دارم و با توجه به این كه ۴ سال از بهترین‌ سال‌های جوانی‌ام (دوره دانشجویی) در این شهر گذرانده‌ام، سعی می‌كنم همواره نوشته‌های روزنامه‌نگاران ورشی بروجرد را در نشریات پرتیراژ استان كه گستره‌ی توزیع بالاتری دارند پوشش دهم بلكه این نقیصه به نوعی برطرف شود.

باز هم از دوست خوب و با معرفتم آقا مهدی میرزایی كه هنوز هم محبت نموده و با ما در ارتباط است تشكر نموده و از خداوند متعال توفیق و بهروزی وی و خانواده‌اش را خواهانم. این دو عكس زیبا را كه تابستان ۱۳۸۶ از بروجرد گرفتم به ایشان و خبرنگاران زحمتكش بروجرد تقدیم می‌كنم(برای دست‌یابی به سایز بزرگ‌، روی عكس‌ها كلیك كنید):

مرحوم رضا کاروان پیشکسوت نامی تاریخ ورزش لرستان نفر اول ایستاده از راست

مرحوم رضا کاروان پیشکسوت بروجردی ورزش لرستان

شادروان مرحوم رضا کاروان در سال ١٣١٢در بروجرد دیده به جهان گشود.تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش به پایان رساند.در سالهای٣۶-١٣٣٣ در آموزش و پرورش شهرستان دورود به عنوان معلم پیمانی استخدام و مشغول به کار شدوسپس با شرکت در کنکور و قبولی در دورشته دندانپزشکی و تربیت بدنی خواست تا از خرمن علم خوشه ای بر چیند پس برحسب علاقه به رشته تربیت بدنی وارد دانشسرا عالی تهران شد و در سال ١٣٣٩ موفق به اخذ مدرک لیسانس در این رشته گردید.بعد از گذراندن دوران سربازی در سال ها١٣۴١ به عنوان دبیر ورزش دبیر ستانها خرم آباد مشغول به کار شد بعد از مدتی به بروجرد منتقل گردید و همچنان به شغل شریف معلمی در دبیرستانهای بروجرد ادامه داد.در سال۵٠-۴٩مسئولیت تربیت بدنی آموزش و پرورش بروجرد را به عهده گرفت.در سال۵٢-۵١به مدت یک سال کارشناس مسئول تربیت بدنی استان خوزستان بود و علی رغم موقعیت خوب شغلی در آنجا به خاطر علاقه ای که به بروجرد و جوانانش داشت دوباره به زادگاهش بازگشت.در سال ١٣٧٣ با بیش از ٣۶ سال سابقه تدریس ،داوری ،مربیگری ،مدیریت و خدمت در عرصه ورزش این شهر و حضور مستمر در این فعالیتها به افتخار بازنشستگی نائل آمد.او انسانی بی تکلف،متواضع و به دور از خودنمایی بود که در تمام طول خدمتش از هیچ کوششی برای ارتقا سطح ورزشی بروجرد و به خود باوری رساندن جوانان این شهر دریغ نکرد.مردی آزاده و وراسته که با برنامه ریزیهای مناسب از فرصتهای خوبی که پیش می آمد استفاده می کرد.تا بتواند نظر مسئولین تربیت بدنی کشور و استان را برای تاسسی چندین استادیوم و اردوگاه از جمله(سالن تختی ،سالن هفت تیر،سالن شهدای دانش آموز،استادیوم علی بیات ،استادیوم شیرودی و اردوگاه فیال)جلب کند.

روح ورزشکاری او آئینه شخصیت او بود به همین خاطر همیشه از آرزوهای قلبیش این بود که بتواند کارهای بیشتری را جهت ورزش این شهر انجام دهد که بعضی از آنها محقق نشد(از جمله تاسیس استخری برای تربیت بدنی آموزش پرورش).

گذر این رهروان را از عالم خاک باور نمی شود اما روحشان چون مرغ تیز پر در آسمان می پرد و پرواز می کند و شعله های امید را در دل ما زنده می دارد.

از مرحوم کاروان سه فرزند به یادگار مانده است که زنده نگهدارنده نام پدر بزرگوار خویشند.

 بنقل از وبلاگ اخبار فوتبال بروجرد

تبلیغات دور زمین  فوتبال در لرستان به سبک مستضعفین!
رضا جایدری- خر م‌آباد: سال‌هاست به دلیل نداشتن اسپانسر مالی، بازیکنان مطرح لرستان در تیم‌های استان‌های دیگر توپ می‌زنند! دریغ از یک نهاد حمایت‌کننده تیم‌های فوتبال لرستان ... 
مسوولین که مدام می‌گویند تهران به دلیل داشتن کارخانه‌های زیاد، هوایش آلوده است، بخشی از این آلودگی‌ها را هم با ما قسمت کنند و 2-3 تا از آن هزاران کارخانه را در شهر بدون کارخانه‌ی ما(خرم‌آباد) افتتاح کنند بلکه این‌جا هم یک حامی برای تیم‌های ورزشی پیدا شود ...
این‌جا همه چیز دارد: استعداد، تماشاگر، علاقه‌مند و ... فقط حامی ندارد! ما اگر کارخانه نداریم، اما ارگان‌های دولتی بسیاری داریم. آن‌ها چرا تیم‌داری نمی‌کنند؟! برق و فجر در شیراز تیم‌داری می‌کند اما در خرم‌آباد نه! نفت در آبادان و تهران سرمایه‌گذاری می‌کند، اما در خرم‌آباد مستعد نه!
پیام ارتباطات در مشهد، شهرداری در تبریز و ... چرا شهر من نه؟ مسوولین پاسخ جوانان پرسشگر این شهر را بدهند.
برنامه نود در طول سال بیش از 100 ساعت روی آنتن است. سال‌هاست که استان من سهمی از آن ندارد. برای 2 دقیقه هم که شده حرف دل جوانان ما را از این 100 ساعت بیان کند. ما هم هموطن شما هستیم. نیستیم؟!
تیم گَهَر دورود لرستان فقط با صرف 80 میلیون تومان(کل هزینه قرارداد و اسکان و مسافرت تیم) صدرنشین لیگ یک است. بدبختانه مجبور شد برای تأمین هزینه‌های دور برگشت 4 بازیکن کلیدی‌اش را این هفته در بازار نقل و انتقالات لیگ یک به تیم‌های متمول لیگ برتری و دسته اولی کشور بفروشد، درست مثل آن آدم فقیری که مجبور شد برای جور شدن هزینه عمل جراحی‌اش، کلیه‌اش را بفروشد!

سهم استان ما را از تبلیغ‌های قرون وسطی را دور زمین‌های فوتبال مشاهده کنید، وقتی که فقر باعث هدر رفتن و کوچ استعدادها می‌شود!
هنوز هم که به نقشه ایران نگاه می‌کنم، لرستان را در قلب آن می‌یابم. شاید امثال بهمن فروتن، به خاطر همین فقر و فلاکت است که ما را خارج از این نقشه فرض می‌کنند و هموطن خود نمی‌دانند!
آری! ما خواستار آلودگی تهران هستیم ...  توقعم زیاد نیست! ما لرها همیشه کم‌توقع و قانع بوده‌ایم! نمی‌خواهم شادی‌هایت را با من قسمت کنی، بخشی از آلودگی‌ات را اگر محبت کنی، کفایت می‌کند! شما را به خدا، بخشی آن را با ما قسمت کنید بلکه ما هم بتوانیم نفسی بکشیم!
هَل مِن ناصرً یَنصُرنی؟

داتیس لرستان در اندیشه صعود

داتیس خرم‎آباد 2        نوژن نوشهر 1

گل‌ها: رضا شرفی دقیقه 9 و حسین جودکی دقیقه 76 برای داتیس و محمد نوازی دقیقه 87

فرهاد داودوندی  : مهندس مسعود عبدی مدیر عامل باشگاه داتیس لرستان ، جوانترین مالک باشگاه و مدیر عامل در  فوتبال ایران است . متولد سال 1361 است . مدیر عاملی که به مربی جوان خودش ( مهرداد خاتمی ) کاملا اعتقاد دارد ، آقای عبدی  ، محبت نموده و امشب طی تماسی با اینجانب ( فرهاد داودوندی ) از ضرورت حمایت های معنوی مسئولین استان برایم گفت ، در جواب سوال من در رابطه با دخالت در چیدن ارنج تیم  داتیس ،معتقد بود که در کار مربی جوان تیمش دخالت نمی کند  .  به هر حال با اینکه با انتخاب  بهمن فروتن برای سرمربیگری تیم داتیس ، می رفت تا با سخنان نسنجیده  فروتن ، جو ورزش  استان بهم بریزد و حواشی زیادی را برای این تیم بوجود بیاورد ، خوشبختانه سریعا با درایت کامل و با تغییر و تحول لازم ، مشکلات  ناخواسته را از سر راه برداشتند و هم اکنون نیز خوشبختانه تیم داتیس نماینده لرستان در لیگ دسته دوم می رود تا با کسب نتایج خوب ، با امیدواری به آینده حضور خودش در سطوح بالاتر فوتبال ایران بیندیشد . برای کلیه بازیکنان ، مربیان ، کادر تیم و مدیر عامل جوان این تیم مهندس مسعود عبدی آرزوی موفقیت دارم . 

فرق یک روزنامه نگار ورزشی کاربلد با افراد عادی علاقمند به ورزش  !

فرهاد داودوندی : دو سه روز پیش یکی از دوستان از من پرسید فرق یک روزنامه نگار ورزشی با یک علاقمند عادی به ورزش در چیست ؟! چند جمله ای از دانسته های ناقص خود را برایش گفتم ! اما در همین حین شاهد از غیب رسید و در وبلاگ دوست بسیار خوبم آقای رضا جایدری ، متن و عکسهای زیر را دیدم ، بنظر من در دیدن متن زیر ، توام باعکسها می توان فرق دیدگاه یک روزنامه نگار ورزشی را با یک علاقمند عادی را دید ! حتما هم استانی های عزیز ما در خرم آباد سالیان سال است که پروژه نیمه تمام هتل پارک صخره ای شهرشان را دیده اند و بارها بی تفاوت از کنارش رد شده اند ! اما آقای جایدری با ظرافت کاری یک خبرنگار و ورزشی نویس به این پروژه نیمه تمام نگریسته و دقیقا از همینجا فرق دیدگاه یک ورزشی نویس با یک فرد عادی علاقمند به ورزش دیده میشود ! امیدوارم دوستی که سوال  اول عرایضم را از من پرسیده بود ، با دیدن و خواندن متن زیر متوجه فرق مورد نظرشان بشود !

پروژه‌های باستانی خرم‌آباد !

رضا جایدری : برای پیدا كردن چند عكس ورزشی سری به آرشیو عكس‌هایی كه ظرف این یك دهه در ورزشگاه تختی خرم‌آباد انداخته بودم زدم كه یك نكته‌ی جالب توجهم را جلب كرد:

       همیشه وقتی در طبقه دوم یا سوم جایگاه ورزشگاه تختی خرم‌آباد مستقر می‌شدیم، بك‌گراند تصاویری كه از سكوهای ضلع شرقی ورزشگاه و تماشاگرانش می‌گرفتم، هتل پارك صخره‌ای خرم‌آباد بود.

       با توجه به این كه هر سال به طور ناخودآگاه، تصاویری از این پروژه‌ی باستانی كه فكر كنم بیش از 12 سال از آغاز به كار آن گذشته گرفته بودم، اكنون مجموعه‌ای بی‌نظیر از این هتل به صورت سال به سال دارم كه پیشرفت لاك‌پشتی آن را به وضوح نشان می‌دهد!

     اگر چه از سال 1382 تا كنون هر سال از این پروژه عكس دارم، برای سنگین نشدن این صفحه، به رسم ورزشی‌ها، سه تصاویر را مثل جام جهانی هر 4 سال یك بار انتخاب كردم و به نمایش گذاشتم.

    نمی‌دانم شما هم از این معماهای تصویری حل كرده‌اید كه مثلاً پرسیده‌اند: ۳ مورد از تشابهات یا تفاوت‌های شكل‌های زیر با هم پیدا كنید. این عكس‌ها نیز چیزی توی این مایه‌ها شده !

   فكر كنم نكته‌ی جالب توجه این تصاویر رشد بیش‌تر درختان حاضر در تصویر نسبت به هتل باشد! به ارتفاع درختان جلوی تصویر در زمستان سال ۱۳۸۲ توجه كنید و رشدی كه تا تیرماه ۱۳۹۰ داشته‌اند ...